Uroczystość odbyła się 16 listopada w Ośrodku Rehabilitacyjno-Opiekuńczym Marianka przy ulicy Klonowej, gdzie jubilat mieszka od około roku. Zastępca burmistrza Piotr Chmielewski wręczył mu list gratulacyjny i kwiaty. Przybyli też członkowie miejscowego Koła nr 61 Związku Żołnierzy Wojska Polskiego, Grupy Historyczno-Edukacyjnej „Szare Szeregi” oraz uczniowie klas mundurowych Zespołu Szkół Zawodowych im. Marszałka Franciszka Bielińskiego. Jedna z kadetek zaśpiewała „Serce w plecaku”, a pułkownik przyjmował gratulacje głównie na stojąco. – Kochani, jestem wielce wzruszony z powodu tak pięknej uroczystości. Dziękuję wszystkim uczestnikom – powiedział.

Z wojska do międzynarodowej komisji
Stanisław Śledź urodził się 16 listopada 1926 roku w Sosnowcu. W 1945 roku rozpoczął naukę w Oficerskiej Szkole Łączności w Zamościu i Sieradzu. Służył później m.in. w Siedlcach i Wałczu, a w latach 1955–1959 dowodził 28. Batalionem Łączności w Koszalinie. Stopień pułkownika otrzymał w 1973 roku. Przez ostatnie jedenaście lat kariery kierował Oddziałem Szkolenia Bojowego Głównego Zarządu Szkolenia Bojowego WP w Warszawie.
Jest inżynierem i doktorem nauk wojskowych. Przez wiele lat pełnił również funkcję sekretarza generalnego Polskiego Stowarzyszenia Filmu Naukowego. Został odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

W latach 1964–1965 był członkiem Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli w Wietnamie. Prowadził tam dziennik, którego fragmenty opublikowano w 2011 roku w „Przeglądzie Historyczno-Wojskowym”. Tekst „Po obu stronach rzeki Ben Hai” opisuje jego pracę w Gio Linh, przy strefie rozdzielającej północną i południową część kraju. Polacy, Hindusi i Kanadyjczycy sprawdzali tam przestrzeganie porozumień przewidujących wycofanie wojska i uzbrojenia z obu brzegów rzeki.
Bombardowanie przerwało grę w brydża
Dziennik Śledzia pokazuje codzienność międzynarodowej komisji, w której rutynowe kontrole i spotkania towarzyskie przeplatały się z bombardowaniami i obawami o życie. Autor zapisywał wydarzenia na gorąco, opisując także własny strach, rozterki i tęsknotę za bliskimi. Poniższe fragmenty jego zapisków pozwalają prześledzić, jak wyglądała ta służba.
2 marca 1965 roku członkowie komisji mieli dzień wolny. „Około godz. 11.00 zaczęliśmy grać w brydża. O godz. 13.00 usłyszeliśmy dwa potężne wybuchy po północnej stronie rzeki Ben Hai, czyli na terytorium Wietnamu Północnego. No, powiedzieliśmy sobie, zaczęło się bombardowanie Północy”.

Po południu warkot samolotów poderwał ich z odpoczynku. Wybiegli na zewnątrz i naliczyli 24 odrzutowce z amerykańskimi znakami rozpoznawczymi. „Za kilkanaście sekund szyby w oknach i ziemia zadrżały. Usłyszeliśmy potężne wybuchy. Wchodzimy na dach i obserwujemy przez prawie godzinę dalsze bombardowanie za rzeką, prowadzone z innych kierunków. Na horyzoncie widać pożary i gęste obłoki dymu”.


Napisz komentarz
Komentarze