Wiadukt zamiast przejazdu kolejowego w Nowej Iwicznej? Jest pierwszy krok

Nie mieli. Nie mają i chyba a prędko nie będą mieli pojęcie co budować, rozbudowywać, tworzyć, by było naprawdę sensowne w perspektywie lat.

Wystarczy spojrzeć na JEDNĄ stację dalej Warszawa Jeziorki. Tam od lat stoi już OGROMNY, BETONOWY WIADUKT, który w mojej opinii jest obrzydliwy. Na zachodzie w krajach cywilizowanych, lokalne władze przykładają należytą uwagę, nie tylko do PRZEJEZDNOŚCI dla AUTEK spalinowych, ale przede wszystkim do przyjazności pieszym i rowerom. Są to ekologiczne formy przemieszczania się, które śmiem twierdzić DOMINUJĄ w tym miejscu nad autami, TYSIĄCE LUDZI codziennie przychodzą tam na pociąg do Warszawy. TYMCZASEM oczywiście włodarze gminy, zatrzymali sie umysłowo w latach 60 i nie widzą nic poza swoim brum brumkiem z którego nigdy nie wychodzą. Jestem ZAŻENOWANY usprawiedliwieniem FINANSOWYM, gdyż jesteśmy 48 NAJBOGATSZĄ gminą w POLSCE (źródło: pkb.24 ). NADWYŻKA FINANSOWA wynosiła w 2025 14 MILONÓW złotych. Nie mówmy więc, że nas NIE STAĆ. To BRAK WRAŻLIWOŚCI, zacofanie w wiedzy w planowaniu przestrzennym, brak wizji i skrajna głupota kieruje ludźmi którzy chcą tam wybudować wiadukt. MIESZKAŃCY NOWEJ IWICZNEJ, POWINNIŚMY SPRZECIWIĆ SIE TEJ DECYZJI.

Przecież to będzie urbanistyczny koszmar. Ogromny betonowy wiadukt, samochody i kolej — wszystko wciśnięte w przestrzeń, która mogłaby być jednym z fajniejszych miejsc w Nowej Iwicznej, przez które porusza się pieszo i rowerem codziennie pełno osób. Miejsce, które aż prosi się o centrum społeczności lokalnej, plac, zieleń, kawiarnię, wydarzenia i przestrzeń dla mieszkańców, zostanie sprowadzone do roli wielkiego węzła komunikacyjnego. Zamiast stworzyć miejsce, w którym chce się być, stworzymy miejsce, przez które chce się rzygać. I za kilkanaście lat będziemy patrzeć na ten betonowy kolos i pytać: kto wpadł na pomysł, żeby tak zniszczyć tę przestrzeń na lata?

Czy naprawdę w Nowej Iwicznej chcemy rozwiązać problem przejazdu kolejowego, tworząc jednocześnie kolejny problem dla mieszkańców? Budowa ogromnego wiaduktu kolejowego to nie tylko kwestia „bezkolizyjnego przejazdu”. To przede wszystkim trwała ingerencja w przestrzeń, w której żyją ludzie. Taka konstrukcja będzie wizualnie dominować nad okolicą, dzielić ją na dwie części i tworzyć kolejną barierę pomiędzy mieszkańcami po obu stronach torów. Trudno też mówić o rozwiązaniu przyjaznym pieszym, rowerzystom czy osobom z niepełnosprawnościami, jeśli codzienne przemieszczanie się będzie wymagało pokonywania rozbudowanych pochylni, dojść i różnic poziomów. Przestrzeń publiczna powinna przede wszystkim łączyć ludzi, a nie tworzyć kolejne bariery. Najbardziej niepokojący jest jednak koszt, który poniosą mieszkańcy najbliższych zabudowań. Dla części osób oznacza to perspektywę betonowej konstrukcji za oknem, z jednej strony, i torów kolejowych z drugiej. To nie jest abstrakcyjna infrastruktura gdzieś poza miejscowością — to element krajobrazu, który będzie towarzyszył ludziom każdego dnia. Warto również pamiętać, że przy tego typu inwestycji trzeba patrzeć nie tylko na cenę wykonania, ale na całkowity koszt społeczny i przestrzenny. Wiadukt zajmuje znacznie więcej przestrzeni niż rozwiązanie tunelowe, wymaga rozbudowanych nasypów, ramp i dojść, a jego konsekwencje dla otoczenia pozostaną na dziesięciolecia. I właśnie tutaj pojawia się największy problem: odnoszę wrażenie, że gmina patrzy na tę inwestycję przede wszystkim przez pryzmat jej ceny, a pozostałe kwestie spycha na dalszy plan. Koszt budowy jest ważny, ale nie może być jedynym kryterium przy projektowaniu infrastruktury, która na dziesięciolecia zmieni wygląd i funkcjonowanie całej części miejscowości. Tym bardziej trudno to zrozumieć w przypadku jednej z najbogatszych gmin w Polsce. Jeśli gmina ma możliwości finansowe, to powinna szukać rozwiązania najlepiej dopasowanego do potrzeb mieszkańców, a nie automatycznie wybierać wariant najtańszy. Oszczędność na etapie budowy może oznaczać bardzo wysoką cenę płaconą później przez mieszkańców — w postaci gorszej przestrzeni, barier dla pieszych i rowerzystów, problemów z dostępnością oraz trwałego pogorszenia jakości życia osób mieszkających w bezpośrednim sąsiedztwie. Bezkolizyjne skrzyżowanie jest potrzebne. Ale mieszkańcy zasługują na rozwiązanie dobre, a nie tylko tanie. Jeśli alternatywą jest tunel, należy uczciwie porównać oba warianty — nie tylko pod względem kosztu budowy, ale również zajętości terenu, wpływu na nieruchomości, komfortu pieszych i rowerzystów, dostępności dla osób z niepełnosprawnościami oraz jakości przestrzeni publicznej. Bo infrastruktura budowana za publiczne pieniądze powinna służyć mieszkańcom przez dziesięciolecia. Nie powinno się projektować jej wyłącznie pod kątem tego, ile kosztuje dzisiaj, ale również pod kątem tego, jaką przestrzeń zostawimy mieszkańcom na kolejne dziesięciolecia.

Czy naprawdę w Nowej Iwicznej chcemy rozwiązać problem przejazdu kolejowego, tworząc jednocześnie kolejny problem dla mieszkańców? Budowa ogromnego wiaduktu kolejowego to nie tylko kwestia „bezkolizyjnego przejazdu”. To przede wszystkim trwała ingerencja w przestrzeń, w której żyją ludzie. Taka konstrukcja będzie wizualnie dominować nad okolicą, dzielić ją na dwie części i tworzyć kolejną barierę pomiędzy mieszkańcami po obu stronach torów. Trudno też mówić o rozwiązaniu przyjaznym pieszym, rowerzystom czy osobom z niepełnosprawnościami, jeśli codzienne przemieszczanie się będzie wymagało pokonywania rozbudowanych pochylni, dojść i różnic poziomów. Przestrzeń publiczna powinna przede wszystkim łączyć ludzi, a nie tworzyć kolejne bariery. Najbardziej niepokojący jest jednak koszt, który poniosą mieszkańcy najbliższych zabudowań. Dla części osób oznacza to perspektywę betonowej konstrukcji za oknem, z jednej strony, i torów kolejowych z drugiej. To nie jest abstrakcyjna infrastruktura gdzieś poza miejscowością — to element krajobrazu, który będzie towarzyszył ludziom każdego dnia. Warto również pamiętać, że przy tego typu inwestycji trzeba patrzeć nie tylko na cenę wykonania, ale na całkowity koszt społeczny i przestrzenny. Wiadukt zajmuje znacznie więcej przestrzeni niż rozwiązanie tunelowe, wymaga rozbudowanych nasypów, ramp i dojść, a jego konsekwencje dla otoczenia pozostaną na dziesięciolecia. I właśnie tutaj pojawia się największy problem: odnoszę wrażenie, że gmina patrzy na tę inwestycję przede wszystkim przez pryzmat jej ceny, a pozostałe kwestie spycha na dalszy plan. Koszt budowy jest ważny, ale nie może być jedynym kryterium przy projektowaniu infrastruktury, która na dziesięciolecia zmieni wygląd i funkcjonowanie całej części miejscowości. Tym bardziej trudno to zrozumieć w przypadku jednej z najbogatszych gmin w Polsce. Jeśli gmina ma możliwości finansowe, to powinna szukać rozwiązania najlepiej dopasowanego do potrzeb mieszkańców, a nie automatycznie wybierać wariant najtańszy. Oszczędność na etapie budowy może oznaczać bardzo wysoką cenę płaconą później przez mieszkańców — w postaci gorszej przestrzeni, barier dla pieszych i rowerzystów, problemów z dostępnością oraz trwałego pogorszenia jakości życia osób mieszkających w bezpośrednim sąsiedztwie. Bezkolizyjne skrzyżowanie jest potrzebne. Ale mieszkańcy zasługują na rozwiązanie dobre, a nie tylko tanie. Jeśli alternatywą jest tunel, należy uczciwie porównać oba warianty — nie tylko pod względem kosztu budowy, ale również zajętości terenu, wpływu na nieruchomości, komfortu pieszych i rowerzystów, dostępności dla osób z niepełnosprawnościami oraz jakości przestrzeni publicznej. Bo infrastruktura budowana za publiczne pieniądze powinna służyć mieszkańcom przez dziesięciolecia. Nie powinno się projektować jej wyłącznie pod kątem tego, ile kosztuje dzisiaj, ale również pod kątem tego, jaką przestrzeń zostawimy mieszkańcom na kolejne dziesięciolecia.