Wakacje bez kontroli. Co robić, gdy dziecko znika?

Jak podkreśla Komenda Powiatowa Policji w Piasecznie, nie zaobserwowano, by okres wakacyjny generował wyraźny wzrost liczby ucieczek dzieci i młodzieży z domu. To wciąż pojedyncze przypadki. Jednak wakacje to czas większej swobody, luzu i braku szkolnych obowiązków. Niektóre dzieci, zwłaszcza te zmagające się z problemami w domu, mogą podejmować impulsywne decyzje o ucieczce – czy to w poszukiwaniu przygód, czy pod wpływem konfliktów rodzinnych.

Co powinni zrobić rodzice?

Jeśli dziecko zniknie, rodzice powinni działać spokojnie i metodycznie:

• najpierw dokładnie sprawdzić, czy dziecko rzeczywiście zniknęło (np. odwiedzając sąsiadów, znajomych, rodzinę),
• zadzwonić do osób, z którymi dziecko utrzymuje najczęstszy kontakt,
• sprawdzić, czy nie brakuje plecaka, ubrań, telefonu, gotówki – to mogą być sygnały planowanej ucieczki,
• poszukać ewentualnych listów lub wiadomości.

Nie czekaj ze zgłoszeniem

Policja przypomina, że nie trzeba – i nie wolno – czekać 24 godzin, by zgłosić zaginięcie dziecka. Im szybciej informacja trafi do służb, tym szybciej rozpoczną się działania poszukiwawcze. W przypadku młodszych dzieci, które nie wracają o ustalonej porze, zgłoszenie powinno być natychmiastowe. Gdy chodzi o nastolatków – również nie należy zwlekać, jeśli nie ma z nimi kontaktu, a wcześniejsze próby odnalezienia zawiodły.

Numery alarmowe:

• 112 – ogólny numer alarmowy
• 116 000 – całodobowy numer w sprawie zaginionych dzieci i nastolatków

Uważaj na sygnały ostrzegawcze

Ucieczka często nie jest przypadkiem – poprzedzają ją symptomy, które warto dostrzec:

• nagłe wahania nastroju, wycofanie się, drażliwość,
• spadek zainteresowania hobby, problemy w szkole,
• zmiana towarzystwa, izolacja, agresja, kłamstwa,
• wypowiedzi sugerujące chęć ucieczki, np. „mam dość”,
• przygotowania do wyjścia – pakowanie plecaka, zbieranie pieniędzy.

Reaguj z wyczuciem

Jeśli cokolwiek wzbudza niepokój:

• porozmawiaj z dzieckiem szczerze, bez oceniania,
• w razie potrzeby skorzystaj z pomocy specjalistów – psychologa, pedagoga czy terapeuty rodzinnego,
• staraj się budować z dzieckiem relację opartą na zaufaniu i poczuciu bezpieczeństwa,
• wprowadzaj jasne, przewidywalne zasady – dzieci ich potrzebują.

Czytaj także: