Małgorzata Szturomska
Na początku uroczystości obok szkoły posadzono drzewo, tym drzewem jest dąb, ma wyrosnąć na drzewo mocarne, jak te dęby, które sadził tu przed stu lat założyciel szkoły Wojciech Górski i dzisiejszy jej patron. Dęby te najwidoczniej pełnią role stróżów szkoły, bo już na jej dziedzicu doznaję uczucia, że gospodarze tu rządzący, to osoby na właściwym stanowisku. Teren wokół zadbany, budynek z też. Tradycja tu dominuje, bo tuż bok drzew zakopano Kapsule Czasu i jak informuje mnie uczennica, ta kapsuła to przekaz dla następnych pokoleń, taką właśnie kapsułę umieścił Wojciech Górski w fundamentach szkoły, gdy stawiał tu budynek przed 100-laty.
Plan trzydniowych uroczystości ścisłe określony w zaproszeniach. 23 kwietnia uroczysta Msza w Święta w Katedrze i złożenie kwiatów na grobie Patrona na warszawskich Powązkach.
Dawni nauczyciele i dyrektorzy w roli gości
24 kwietnia o godzinie 9.00 Msza Święta Jubileuszowa pod przewodnictwem Ojca Opata Eugeniusza Augustyna w kościele w Rembertowie. Potem, już na terenie szkoły, uroczystość przy popiersiu patrona szkoły i odsłonięcie tablicy pamiątkowej oraz dyrektorskich ławeczek. Wchodzimy do szkoły, powitanie gości. Są wśród nich potomkowie Wojciecha Górskiego, też dawni dyrektorzy i nauczyciele. Ważni, bo każdy z nich poświęcił tej szkole wiele lat swojego życia.
I w końcu program artystyczny, rozpoczęty od powitań tych co tu przybyli i są oczekiwanymi gośćmi. Program przygotowany przez nauczycieli z uczniami wzruszający, patriotyczny i z poszanowaniem tradycji.
Gdyby ktoś mnie zapytał co mnie najbardziej poruszyło w tej uroczystości, to bez namysłu odpowiem: wejście uczniów 4 klas. Ubrani w czapki, tradycyjne nakrycia głowy z czasów gimnazjum Górskiego, tego sprzed stu laty. Czapki i peleryny. Tak ubrani szli galowo ubrani uczniowie pedagoga Wojciecha. Zachowanie tradycji, to nasza siła i tożsamość. Jakże to ważne...
Napisz komentarz
Komentarze